خانه به دوش

این روزها دلیل زیادی بر نوشتن نیست. با همه تاریکی‌ها این احساس خوب هست که اکنون اگر کسی که بخواهد چیز جدیدی بداند و ببیند به راحتی می‌تواند ببیند.
لازم نیست میان وبلاگها و روزنامه ها را بجوید. کدام رسانه از خود واقعیت بهتر. هر که به خیابانهای تهران برود می‌بیند. با رزولوشن بی نهایت. تصویر کاملاً سه بعدی. صدای تکان‌دهنده تر از دالبی. زاویه دید دلخواه. همراه با بوی دود، سوز گاز و مزه اشک.
از لحاظ تکنیکی نمایش‌های صدا و سیمایی هیچ یارای مقابله با رسانهٔ پر قدرتِ “واقعیت” را ندارند. جادوگران رسانه‌ای در برابر این هیولا به نفس نفس افتاده‌اند. گمان کنم این خود عصای موسا‌ست که در خیابان‌های تهران به زمین خورده است.