در این دیار مهآلود
با حفظ فروتنیات و با تمامی قوایت، انسان باش و از دریافتهای انسانی درونت پیروی کن. هیچ چاره دیگری نیست برادر.
هیچ تضمینی هم.
در انتها اگر به وصال فرشته گریزپای سعادت نائل شدی، گوارایت باد؛ و اگر به صخرههای سهمگینِ شکست کوفته شدی، باز هم از زندگیات یک تراژدی بلند انسانی خلق کردهای؛ نه دلقک شدهای و نه یک داستان عبرتآموز برای کتابهای داستان راستان.
خانه به دوش عزیز!
سلام!
من پیش از این هم وبلاگِ شما را دیده بودم. نمی دانم چرا دقیق نخواندم.
امشب که دیدم سیبستانِ تیزبین لینک داده و چنان توصیفی کرده، دوباره سر زدم و این بار مثل آهن به آهن ربا چسبیدم.
شادمان از یافتن شما در این مجازستان!
ارادتمند!
مخلوق
مخلوق Creature
می 16, 2008 at 12:42 ق.ظ
Now that I am getting to the last episode of my life story, I would like to share a secret with you thought don’t know you would belive me or not, ” there is no losing or wining” just going and going. Losing is just like winning and winning the exact copy of losing. Har on kas raz man danad ke az in so be ansoyam begardand. No tears no laughs , no saadat no tragedy, just the sheer life…
م
می 16, 2008 at 3:37 ب.ظ
مخلوق عزیز،
دو سالی هست که با نوشته هایت آشنایم. شما و آن خلبان روشن دل.
گمانم تمام آرشیوت را خوانده باشم. با ولع. ذهن شجاع و برندهای داری، به کردگار تیغ.
خوشحالم که اینجا آمدی.
Dear م!
I never put prosperity against tragedy. They are the same: beautiful
still there are ugly things out there we can avoid.
hypertramp
می 16, 2008 at 11:34 ب.ظ
راهي بزن كه آهي بر ساز آن توان زد!
من
می 17, 2008 at 9:05 ق.ظ
در وب لاگی جمله ای از امیرالمؤمنین خواندم که جالب بود:
اگر زمام عقل، رها شود و در بند هواهای نفسانی و عادات دینی و تعصب نسبت به پیشینیان گرفتار نشود، صاحب خود را به وادی نجات می رساند.
حمید رضا راهنمایی
ژوئن 5, 2008 at 8:23 ب.ظ