متکلم
“متکلمین” (درمقابل فیلسوفان)، الالخصوص آنانیکه خطیب هستند و عمری را در تشریح و تبیین “معارف” برای دیگر مردمان سپری کرده اند، به واقع از قوه درک حقیقت بسیار ناقصی برخوردارند.
افرادی که فنون زبان و منطق و روانشناسی را ابزارگونه بکار میبرند و خوش بیانی ِشان بر شکاکیت و حقیقت جوئیِ شان غلبه میکند و همچنین تمام کسانیکه با خرسندی این توانایی را درون خود کشف کرده اند که میتوانند حقیقت را به وسیله زبان به هر قالبی درآورند و هر جهت دلخواهی به آن بدهند، و به فراخور حال آنرا شکل دهند، خود را عملاً درجایگاهی فراتر از حقیقت قرار میدهند و از این روی پس از مدتی ایمانشان به حقیقت خواسته یا ناخواسته تباه میگردد.
اینان در طی زمان، به سنگ زبان، قطبنمای حقیقت یابشان را تماماً فرو میشکنند.
اگر هم ندرتاً به شکّی واقعی و عمیق دچار شوند، در غیاب آن قطب نمای حیاتی و فقدان توانایی روحی مواجهه با حقیقتی بدیع و غیر منتظر، ناچاراً برای خودشان نیز به خطابه سرایی میپردازند و سخنرانی میکنند و صرفاً به درمان روانی خود اکتفا میکنند.
آره ، کلا هر جا یه چیزی رو پرزنت می کنی اینجوریه دیگه. واسه همینه که استادایه دانشگاه اصلا یادشون میره که جواب مسائل رو ندارن. حتی تو الکترومغناطیس. دیروز داشتم تو راه رادیو خارج فقه و اصول فلانیو پخش می کرد همین احساسو کردم. غیر قابل تحمل ترین آدم ها این وسط کسانی هستند که یک بار تا تهش نرفتند که بدونن اونایی که تهش هستند هم از همین جنس هستند و ایمانشون رو روی لایه بعدی بنا می کنند و در حقیقیت encapsulate میکنن لایه قبلی رو برای مردم بدون انتقال شک ! داشتم فکر می کردم همین encapsulation که برای ما تو دبیرستان و .. کردند عامل اون نگاه با ایمان خیلی هاست…. کلا آخر encapsulation هم TV هست دیگه!
فربد
آوریل 23, 2008 at 7:42 ق.ظ
اساسا کار متکلم “توجیه” جهان بر پایۀ ایمانه یعنی ایمان رو پیش فرض تفسیرش از جهان قرار میده در حالی که فیلسوف (در معنای مدرنش) “تفسیر” جهان بر پایۀ پیش فرض علمه؛ رویکرد و خط ممیزی که با تلاش های دکارت به طور رسمی شکل گرفت.
پلنگ صورتی
می 4, 2008 at 6:02 ق.ظ