خانه به دوش

اغلب صلح طلبان جهان از سویی همان ساده لوحان جهانند. همه آنچه این روزها به زندگی ما رنگ و جلای آرام و مدرن داده است، آن اینترنتی که که شما روی آن وبلاگ مینویسید، آن آی­پادی که با آن ترانه های شور انگیز گوش میدهید و آن ماهواره ای که کانال ضد جنگ روی آن برپا میکنید و عملاً همه چیزی که اطرافتان هست، همگی نتیجه دانشی است که از ترس رقیب و در وحله نخست برای جنگیدن بوجود آمده است. مهندسی خوانده ها حتماً بهتر میدانند که تاریخ جنگ های بشر و مبارزات تسلیحاتی تا چه اندازه با تاریخ پیشرفت های علمی و فنی او هم ردیف است.

و این فقط جزو مختصات زندگی انسانی نیست. در طبیعت، خیلی بیش از آن خصیصه هایی که حیوانات برای مطابقت با محیط طبیعی خود در سیر تکامل بدست آورده اند، خصیصه هایی هستند که در راه مقابله و مبارزه با دشمنانشان حاصل کرده اند.

رنگ ها و طرح های دلفریب آن موجود دریایی و زیبایی خیره کننده آن پرنده استوایی و یا نقش دلربای پوست پلنگ و قسمت اعظم مشخصات موجودات زنده حاصل بیرحمانه ­ترینِ جنگهاست است. حاصل تنازع بقاست.

ای طبیعت گرایانِ اسکاندیناوی صفتِ خوش خیال! تا به کی انسان را نادانسته از طبیعتش جدا میشمرید؟